Kochać, jak to łatwo powiedzieć! – wzdychał kiedyś P. Szczepanik. Ten liryczny tekst można strawestować, zastępując „kochać” słowem „wierzyć” – reszta w miarę się zgadza. Czemu dzieci, dorastając, odrzucają wiarę? Gdy wygasa abonament przejęty w rodzinnym pakiecie, mówią, że Bóg, jeśli istnieje, nie jest im potrzebny, że tego „nie czują”, „nie widzą potrzeby”. Także dzieci…
Szukajcie wpierw Królestwa Bożego… a wszystko inne będzie wam przydane, alleluja! – wyśpiewujemy nieraz radośnie w kościele czy na pielgrzymce, bo to w sumie fajna piosenka jest i łatwo wpada w ucho. A śpiewać, wiadomo, „każdy może”. Dowolną śpiewkę można sobie nucić i… nic właściwie z tego nie wynika. Różne rzeczy śpiewamy, czytamy, odmawiamy… Ale…
To jasne, że tak dużo mówi się o dramacie Ukrainy – niszczonego zbrodniczo kraju, małżeństw żegnających się na granicy, być może na zawsze; kobiet i dzieci jadących w nieznane z reklamówką w ręku. Starszych osób, których cały dorobek życia mieści się teraz w walizce. Kto z nas chciałby znaleźć się na ich miejscu? Historia, wbrew…
